Nightwish Η σκηνή έχει στηθεί. Το artwork του "Dark Passion Play" βασική επιρροή για το «ντύσιμό της». Οι Nevermore άφησαν ευχαριστημένους οπαδούς και μη. Η στιγμή που περίμεναν οι περισσότεροι έφτασε και ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα των τελευταίων ετών θα λάμβανε επιτέλους χώρα και στην Ελλάδα.
Οι Nightwish λατρεύτηκαν πραγματικά στον τόπο αυτό, είτε μέσω των πωλήσεων των album τους, είτε πιο άμεσα στις δύο προηγούμενες εμφανίσεις τους. Η λατρεία αυτή, όμως, είχε ως σημείο αναφοράς και μια σπουδαία καλλιτέχνιδα, όπως είναι η Tarja Turunen. Τα πράγματα πολύ διαφορετικά σήμερα, θέλουν το group να εμφανίζεται μπροστά στο ελληνικό κοινό, παρουσιάζοντας ουσιαστικά τη νέα του τραγουδίστρια Anette Olzon.
Η ακρόαση του τελευταίου album των Φινλανδών (πλην της μίας εξαιρέσεως) δίχασε τους οπαδούς. Άραγε η νέα αυτή φωνή μπορεί να υποστηρίξει όλο αυτό το εγχείρημα που λέγεται Nightwish; Η απάντηση, που δόθηκε μέσα από τις ηχογραφήσεις, έμοιαζε κάτι παραπάνω από επαρκής και καθησυχαστική. H Annette έδινε, για μένα, ένα χαρακτήρα στις συνθέσεις του Tuomas, που ισοδυναμούσε με μια νέα πνοή στο group, μετά την σοβαρή κρίση που πέρασε με το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τους Nightwish.
Όταν φτάνει η ώρα της ζωντανής εμφάνισης, τα κριτήρια αλλάζουν και οι αναμνήσεις του παρελθόντος μετουσιώνονται σε ακανθώδες μέτρο σύγκρισης, που δε θα μπορούσε να υποχωρήσει μπροστά σε ένα group, το οποίο δημιούργησε -ή οριστικοποίησε, αν θέλετε- μια ολόκληρη μουσική τάση. "Bye Bye Beautiful" φωνάζουν οι Nightwish στην Tarja, στην «εκκίνηση» κάθε live τους, και η γλυκύτατη Σουηδέζα παίρνει τη θέση της μπροστά στο μικρόφωνο.
Η παρουσία της ευχάριστη, η κίνησή της αναζωογονητική και η διάθεσή της ανεβασμένη. Δυστυχώς ο επιεικώς απαράδεκτος ήχος δε επιτρέπει, στην αρχή, να βγάλω το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η πομπώδης αισθητική των κομματιών χάνεται στη στεγνή απόσβεση των ηχητικών κυμάτων και γραμμών, εξαιτίας του χώρου, και ο Tuomas δε μπορεί να βρει με ποιό τρόπο θα κάνει το group να μοιάζει έστω και λίγο σε εκείνο που θα μπορούσε να λυγίσει οποιονδήποτε κριτικό με τον επαγγελματισμό του και την απόδοσή του.
"Dark Chest Of Wonders" και κάτι πάει να γίνει, με το κοινό να ζεσταίνεται ελαφρώς. Με σανίδα σωτηρίας έμοιαζαν τα κομμάτια που έχουν γραφτεί πάνω στην φωνή της Annette και η εκτέλεση του "Amaranth" ενίσχυσε τις απόψεις μου για το refrain της χρονιάς που μας πέρασε, ενώ και η Anette έμοιαζε να ερμηνεύει πολύ πιο άνετα ένα κομμάτι που πηγαίνει απόλυτα στον rock χαρακτήρα της.
Δε θα ήθελα σε καμία περίπτωση να μπω στη διαδικασία να παραθέσω μια άποψη για την εκτέλεση των παλιότερων κομματιών, καθώς το group έχει επιλέξει ένα καινούριο δρόμο και το σέβομαι απόλυτα. Δυστυχώς, όμως, το παρελθόν δεν ξεγράφεται και μάλιστα βγαίνει στο προσκήνιο σε κάθε live εμφάνιση, όπως έγινε και στη συγκεκριμένη. Η τυπική τελική στροφή με τα "Nemo" και "Ι Wish I Had An Angel" ήρθε να διαδεχτεί τη folk πλευρά του group, η οποία είχε εκφραστεί στο πρόσωπο του Marco Hietala και τα "Islander" και "Last Of The Wilds", που αν και για πολλούς θα χαρακτηρίζονταν σα μια κοιλιά στο πρόγραμμα, θεωρώ ότι εκφράζουν υπέροχα μια σπουδαία προσωπικότητα όπως είναι ο Marco.
Αναμνήσεις γλυκόπικρες από ένα πολύ μικρό setlist. Παράπονο, γιατί δε θέλω να ακούω τους Nightwish και να μην ξεχωρίζω τους στίχους. Προβληματισμός για το γεγονός ότι η Annette δε δύναται ακόμα να «γεμίσει» τη σκηνή όπως η «προκάτοχός» της. Αισιοδοξία για το μέλλον, γιατί πιστεύω στο αστείρευτο ταλέντο κάποιων ανθρώπων.
Setlist:
Bye Bye Beautiful / Dark Chest Of Wonders / Whoever Brings The Night / Siren / Amaranth / Islander / Poet And The Pendulum / Sacrament Of Wilderness / Last Of The Wilds / Nemo / I Wish I Had An Angel
Δημήτρης Μπάρμπας - Rocking.gr
Gia to review twn allwn sigrothmatwn click
EDW
Dilber MC Theme by HarzeM